De Kandel in het Zwarte Woud.

Ik weet niet hoe de andere deelnemers erover denken, maar ik heb zelf nog nooit in de Alpen gefietst en ben zeer onder de indruk van het hoogteverschil en de steilte.
Ik heb genoeg hier in de buurt gefietst en vorige jaren wel eens in het Sauerland, Eiffel of Zuid Limburg. Die klimmetjes kunnen best heftig zijn, maar duren uiteindelijk niet lang.
Nu waren we de afgelopen tijd al in het Sauerland geweest, op een zaterdag met het SKB en de donderdag (die superhete dag) erop met Peter S. deze gingen steeds beter en er zaten redelijk lange klimmen tussen. Toch was ik er niet van overtuigd dat dit voldoende was voor de Stelvio.
Ik op internet zoeken naar klimmen in de buurt die overeenkwamen met een deel van de Stelvio. Nou echt in de buurt werd het niet, maar op ruim 500 kilometer hiervandaan in het Zwarte Woud vond ik een klim van Waldkirch naar Kandel. Ruim 10 kilometer met een gemiddelde stijging van over de 8 procent. Toen een leuk hotelletje geboekt en op vrijdag 21 augustus was het zover, gelijk na Hetty uit het werk kwam in de auto en via de nodige files (die Duitsers moeten nog leren ritsen) waren om 21 uur in Sankt Peter aan de andere zijde van Kandel.
Op zaterdagmorgen vroeg kijk ik uit het raam, donker en een paar spetters, oeps. Toen maar eerst met de auto de route verkend. Vanuit ons hotel ga je eerst omhoog naar de Kandel (500m) en daarvandaan 900m naar beneden naar Waldkirch. Het weer werd steeds beter, maar ik werd steeds meer onder indruk van de afdaling, slechte weg en op sommige stukken zeer steil, dit had ik nog nooit gedaan.
Het weer werd steeds beter en om 12 uur startte ik voor de eerst rit van 43 km en bijna 1500 hoogte meters. Gelijk kwam ik erachter dat de eerste klim van "maar" 500m een wel snelle warming-up tot gevolg had, ik moest duidelijk met de handrem oprijden, anders zou ik daar later wel spijt van krijgen. Terwijl ik dat deed, kwam er vlak voor de top een fietser zeer snel voorbij, "K" dacht ik, dat laat ik niet op mij zitten, maar gelijk wist ik, dit heb ik niet de gehele tijd tegen mijzelf gezegd, dus rustig aan en hou je aan je eigen afspraak. Zonder al te veel problemen kwam ik op de top en heb wat foto's en een filmpje gemaakt. Ik zag nog een vader die achterzijn zoon aan boven kwam en bijna van de fiets viel voordat hij überhaupt boven was. Lekker vooruitzicht. Dan de afdaling in! Gelukkig had ik me voorgenomen ook dan een paar foto's te maken en kon ik gelukkig een paar maal stoppen en mijn handen ontspannen, wat een K afdaling. beneden ff pauze, drinken en een gelletje en naar boven.
Volgens het profiel zou de beklimming redelijk rustig (niet te steil dus) verlopen in het begin, maar voor mijn gevoel stond in geparkeerd, was het het verschil na de afdaling, of het gestres van de reis en laat aankomen gisteren? Na een kilometer kreeg ik een fietser voor mij in het vizier en wat fiets er nu fijner, langzaam maar zeker kwam ik dichterbij en zei ik steeds tegen mij zelf: rustig aan, rustig. Deze fietser had mij op een gegeven moment door en ging steeds sneller, mooi dacht ik, kan ik er lekker achter blijven hangen. Ook deze fietser kwam er achter dat je toch echt je eigen tempo moet fietsen. Ik versnelde niet maar schoot er voor bij en dacht: wat een jonge kerel, te weinig ervaring zeker... Snel naderde ik de eerste haarspeldbocht en na deze gerond te hebben had ik mooi uitzicht op de weg onder mij, maar de fietser van net was niet meer te zien. Nu kwamen de echt steile stukken en gek genoeg ging het steeds beter. Bocht na bocht kwam ik dichterbij de top en dacht aan mijn fietsmaatjes die zeiden dit soort beklimming wat anders was dan bij ons in de buurt, als je geluk had kon je in een cadans komen. Dat was wat ik dacht te zijn, in cadans. Was het gemakkelijk? Absoluut, niet. Was het fijn? Ook niet. Waarom niet stoppen dan? Nou ja lopen is ook niets en ik wou nu eenmaal trainen voor de Stelvio en dan nu stoppen? Eindelijk wist ik (via de hoogtemeter) dat ik in de buurt van de top kwam, kijk daar was de laatste haarspeldbocht waar ik in de afdaling nog een foto gemaakt had. Redelijk fit kwam ik boven en heb daar nog ff van het uitzicht "genoten". Hup dan maar weer de afdaling in. In de auto dacht ik dat deze het gevaarlijkst was wegens de vele langsgroeven. Maar eenmaal op de fiets kwam ik erachter dat het allemaal prima liep en zo weer in zeer korte tijd bij het hotel stond. ik dacht nog ga ik nog een keer? Nou zo fijn was het ook niet en het was toch ook niet leuk voor Hetty om mij nog langer te missen? De rest van de dag hebben we lekker op terrasjes gezeten en rondgewandeld in het pittoreske dorpje.


De volgende morgen of beter gezegd nacht werd ik wakker, ik keek op de klok en het was half één. Dat is wel erg vroeg, we waren ook vroeg naar bed gegaan, maar toch. half één? Toch maar proberen te slapen, om 6 zes uur gaf ik het op en ging de foto's en filmpjes maar bewerken, helaas werkte het mij beloofde internet nog steeds niet, wel verbinding met de router. Ik had het de vorige dag al geconstateerd, maar na een kort gesprek met de hotel eigenaresse besloten dat dit niet ging werken. Helaas, anders had ik het verhaal al direct op mijn website kunnen zetten... Eindelijk was het 8 uur en konden we ontbijten. Alles inpakken, fiets klaar maken, Hetty op weg helpen met kaart voor een leuke wandelronde van ruim twee uur (wat ik ook dacht onderweg te zijn).
Om negen uur vertrok ik voor de tweede ronde. tijdens de opwarm beklimming dacht ik: Oeps, dit is wel heftig, toch te weinig slaap? Normaal heb ik daar weinig last van, maar nu... Niet zeuren, je wou trainen, dan zal je ook trainen. Ook nu ging het geleidelijk beter. het was een prachtige ochtend met volop zon, sterke wind in de rug en al een flinke temperatuur. Die temperatuur zou mij vandaag niet hinderen wist ik na afgelopen donderdag in het Sauerland, waar we eindigden met 38 graden C op de laatste beklimming, nu was het rond de 22 graden. Redelijk kwam ik op de top, waar ik langzaam rijdend ff wat wou eten, maar de wind was zo sterk dat voordat ik het wist alweer in de afdaling zat. Ik ging als een speer, wist precies waar te remmen, zat veel ontspannender op de fiets en hoefde dus ook niet te stoppen wegen kramp in de handen. Voor ik het wist was ik beneden, was vast veel sneller dan gisteren. Ook hier weer een vervelende start bij de zogenaamde gemakkelijke aanloop. Gelukkig waren er vandaag meer fietsers, dus kon ik mij steeds op een fietser voor mij richten. Langzaam verschalkte ik de één na de ander (en voor de negatieve lezer, nee, er haalde mij niemand in, nou ja genoeg motoren en auto's), ik dacht nog sneller te zijn dan gisteren, maar wist eigenlijk wel dat dit niet ging lukken. Halverwege fietste in iemand achterop op een Red Bull van Rose, ik kwam maar langzaam dichterbij, maar zag hem zeer langzaam trappen. Pas toen ik naast hem kwam zag ik het, hij had nog een gewone dubbel, dus geen compact of trippel! Ik schatte in dat hij met een trapfrequentie trapte van 40! Maar hij kon niet anders (klinkt bekend Patrick?), had geen tandjes meer over. Ook hier weer werd de cadans gevonden en ging het steeds gemakkelijker, voor ik het wist was ik op de top en ging gelijk door in de afdaling. Ik was (achteraf iets langzamer dan de dag ervoor, maar dat wist ik eigenlijk al). De afdaling wederom als een speer, ik haalde auto's in en sommige motoren bleven achter mij hangen. Natuurlijk weet ik niet of dat aan mijn snelheid lag of gestuntel, haha. Bij het hotel aangekomen zag ik Hetty nog niet en ging maar eerst ff douchen. Hierna de auto inpakken en net toen ik klaar was kwam ze. Prima timing!
Na een mooie terugreis binnen door, kwamen we redelijk op tijd thuis en we voldaan het trainingsweekend konden afsluiten. Conclusie van dit weekend? De overmoed is weg en respect voor de aanstaande klim volop aanwezig.

Klik hier voor de route in Google Earth.
 

Hieronder de samenvatting van de tweede rit.

Klik erop voor de pdf versie.

Copyright ©2017 Kees-Jan van Overbeeke