NOEK - "Prinses van 't Beukenrode"

Noek is van 4 november 1994 en is een bastaard Duitse Staander. Wij hebben haar op vijfjarige leeftijd uit het asiel gehaald als maatje voor Tim. Na een paar jaar gewenning leidde ze een tevreden bestaan bij ons.

Naar aanleiding inslapen op 30 september 2008 om 15:30uur
In 1999 haalde wij haar in huis . Ze heette Sjannie en
had tot dan toe in haar leven aan een ketting in de tuin gelegen.
Wij noemden haar Noek en
wilden haar leren dat het ook voor een hond leuk kan zijn om te leven.
Dat viel niet mee om haar daar van te overtuigen.
Ze was bang van water, mensen, spelletjes en vuur.
Al lerende werd ze een vrolijke hond die een kei was in het apporteren van ballen zowel op het droge als in het water (Hilgelo).
s’Avonds deed ze daarna niets liever dan gezellig bij ons voor de openhaard liggen.
Lieve Noek, het voelt goed.
Wij hebben elkaar geholpen om plezier en gezelligheid in ons leven te hebben.
Jij hebt zo je best gedaan om het lang vol te houden maar het is nu afgelopen
Bedankt lieve hond geniet nu maar van je rust.

Klik hier voor een online foto overzicht van 2000 tot 30 september 2008.

Klik hier voor een pdf (27Mb) met automatische afspeel mogelijkheid. 


  Reacties naar aanleiding van inslapen Noek:

- Ellen & Erwin:

Kreeg net van Ellen doorgemaild dat jullie Noek 30 september is ingeslapen. Wat moet dat een onzettend rotgevoel zijn, met aan de andere kant een opgelucht gevoel dat Noek verder leed bespaard is gebleven.
Toen ik nog thuis woonde hadden we ook altijd  honden. Ook deze 2 honden zijn inmiddels dood en ik weet hoeveel verdriet dit met zich meebrengt. Bij ons, en bij jullie zal dat niet anders zijn, was de hond echt een onderdeel van het gezin……we hebben de rare fratsen die een hond uit kan halen, z’n geblaf, het spelen met de bal, de lange wandelingen, het opwachten van de hond bij de achterdeur en meer van die “gewone” dingen altijd erg gemist. Vaak begrijpen mensen die zelf geen hond of een ander huisdier hebben gehad dit niet zo goed.

- Rob Hanou

Als Noek kon schrijven zou ze de laatste zin beantwoord hebben met:
“Bedankt lieve mensen dat ik na een slecht begin bij anderen de rest van mijn leven bij jullie mocht zijn”
Honden kunnen niet schrijven, maar ze kunnen zich wel uiten via o.a. hun ogen. En daar spreekt die dankbaarheid dubbel en dwars uit.
Dat is ook aan de hele fotogalerij te zien.
Sterkte met het wennen aan een leven zonder Noek.

- Jan & Rita Lammers

Ook wij hebben ons plezier gehad aan Noek.
Ondanks dat ze ook hier moest rachelen en rochelen.
Vandaar dit gedicht dat gemaakt is door onze overleden buurman Jacob van Otten als blijk van medeleven na het overlijden van onze poes.

Dierenliefde
mens en dier schenken ons liefde,
daaraan zijn we reed gewend;
maar bij dieren , waarde lezer,
zijn geen voorwaarden bekend

Jacob van Otten juni 2002

- Christian & Malou (op vakantie in Down Under)

Toeval bestaat niet, toen we net het hotel inkwamen kwam er een bastaard labrador op ons afgelopen en ging bij ons zitten en liet zich uitgebreid aaien. Je gelooft het niet maar dat was de eerste hond die we hier tegenkwamen (toeval? we zullen het nooit weten).
Noek, was inderdaad de Prinses van 't Beukenrode.


Copyright ©2017 Kees-Jan van Overbeeke